به گزارش خبرنگار بالاسری، سیدن تیم ملی والیبال زیر ۱۷ سال ایران به فینال رقابتهای قهرمانی جهان را نمیتوان فقط یک موفقیت در یک تورنمنت دانست. این اتفاق در شرایطی رقم خورده که فدراسیون والیبال در سالهای اخیر توجه بیشتری به ردههای پایه و ایجاد مسیر مشخص برای پرورش بازیکنان پیش رو تیم ملی داشته است.
نوجوانان ایران در رقابتهای جهانی دوحه عملکردی فراتر از انتظار داشتند و بدون شکست خود را به دیدار نهایی رساندند. آخرین ایستگاه آنها پیش از فینال، جدال با آرژانتین بود؛ تیمی که در نیمهنهایی با نتیجه سه بر صفر شکست خورد تا ایران برای نخستین بار در تاریخ والیبال پسران زیر ۱۷ سال سرزمین به فینال جهان برسد. پیروزی ایران در این دیدار با نتایج ۲۵ بر ۱۹، ۲۹ بر ۲۷ و ۲۵ بر ۱۳ رقم خورد و سینا حضرتی نیز با ۲۳ امتیاز بهترین بازیکن ایران بود.
این نتیجه از این نظر اهمیت دارد که میتواند نشانهای از تغییر رویکرد در والیبال پایه ایران باشد. در سالهای پیشین یکی از چالشهای اصلی ورزش ایران، حفظ استعدادها در فاصله میان ردههای پایه و بزرگسالان بوده است؛ بازیکنانی که در نوجوانی درخشان ظاهر میشوند با این حال همیشه مسیر مشخصی برای ادامه رشد آنها وجود ندارد.
والیبال ایران برای کاهش این فاصله، در برنامه راهبردی خود اهداف مشخصی برای تیمهای پایه تعریف کرده است. یکی از این اهداف، قرار گرفتن تیمهای ملی زیر ۱۷، ۱۹ و ۲۱ سال در جمع سه تیم برتر جهان است؛ هدفی که حالا تیم زیر ۱۷ سال با رسیدن به فینال، در این رده سنی آن را محقق کرده است.
با این حال آنچه اهمیت این موفقیت را دوچندان میکند، تنها جایگاه تیم در مسابقات جهانی نیست؛ بلکه فرآیندی است که برای آمادهسازی این نسل طی شده است. تیم زیر ۱۷ سال پیش از اعزام به مسابقات جهانی ۱۵ بازی تدارکاتی انجام داد و کادر فنی تلاش کرد بازیکنان را با شرایط مختلف مسابقه و حریفان متفاوت روبهرو کند.
از سوی دیگر، روند انتخاب بازیکنان نیز به یک گروه محدود نشده است. در مراحل انتخابی، تعداد قابل توجهی از بازیکنان زیر نظر کادر فنی قرار گرفتند تا در نهایت ترکیب نهایی شکل بگیرد. این مدل میتواند به والیبال ایران اجازه دهد استعدادهای بیشتری را زیر نظر داشته باشد و انتخاب ملیپوشان را به یک مقطع کوتاه محدود نکند.
تفاوت نسلسازی با تیمداری در همین نقطه مشخص میشود. اگر قرار باشد یک تیم پایه فقط برای یک مسابقه تشکیل شود، نتیجه همان مسابقات میتواند معیار اصلی ارزیابی باشد؛ با این حال در یک برنامه بلندمدت، مدال تنها بخشی از ماجراست. مهمتر این است که بازیکنان پس از پایان دوران نوجوانی چه مسیری را طی میکنند، چند نفر از آنها به رده جوانان و امید میرسند و در نهایت چه تعداد میتوانند به تیم ملی بزرگسالان راه پیدا کنند.
فینال دوحه به همین دلیل برای والیبال ایران میتواند فراتر از یک مسابقه باشد. این تیم پیش از دیدار نهایی، با شش پیروزی پی به دنبال نشان داده که در این رده سنی توان رقابت با بهترینهای جهان را دارد و حالا مقابل فرانسه برای نخستین قهرمانی جهان خواهد جنگید.
با این حال، حتی قهرمانی احتمالی نیز نباید پایان پروژه تلقی شود. ارزش واقعی این موفقیت زمانی مشخص خواهد شد که این بازیکنان در سالهای پیش رو نیز در چرخه تیمهای ملی باقی بمانند. انتقال درست از زیر ۱۷ سال به زیر ۱۹ و ۲۱ سال، ارتباط مؤثر با باشگاهها، حضور در مسابقات مختلف و حفظ شرایط حرفهای بازیکنان، بخشهای دیگری از همین مسیر هستند.
والیبال ایران حالا یک نسل دارد که نخستین تجربه بزرگ جهانی خود را با رسیدن به فینال پشت سر گذاشته است. این نسل میتواند در سالهای پیش رو بخشی از ستونهای تیم ملی بزرگسالان باشد؛ به شرط آنکه موفقیت در روز جاری، به جای آنکه نقطه پایان باشد، تبدیل به نقطه شروع شود.
فعلاً با این حال یک بازی باقی مانده است؛ یک مسابقه برای تبدیل نخستین فینال جهانی به نخستین طلای جهان. نوجوانان ایران عصر در روز جاری در فینال به مصاف فرانسه میروند؛ دیداری که فارغ از نتیجه آن، یک واقعیت را قطعی کرده است و آن حضور والیبال ایران در این رده سنی برای نخستین بار به جمع دو تیم برتر جهان است.