محققان برزیلی موفق شدند تا برای نخستین بار، مدرک مستندی از کشته شدن و خورده شدن میمونی از خانواده میمون های آتلید را توسط یک مار بوا ثبت کنند.
دوستان میمون پر سر و صدایی که آن را در عکس می بینید، دیگر صدای جیغ های وی را نخواهند شنید؛ چرا که ماهیچه های منقبض شونده یک مار بوا مشغول قورت دادن آن هستند. این عکس که در جنگل های آمازون برزیل گرفته شده است، نخستین مدرک ثبت شده ای است که کشتن و خوردن میمونی از خانواده میمون های آتلید را توسط یک مار نشان می دهد.
اندکی پیش از ظهر این میمون بخت برگشته از گروهش جدا شد و پا روی درختی گذاشت که بوای ۲ متری بین شاخه های آن پنهان شده بود. اریکا پاتریشیا کوئینتینو، محقق دانشگاه ریو گرانده دوسول برزیل که این عکس را گرفته است؛ نخست صدای مضطرب میمون محکوم به فنا را شنید، و سپس متوجه حمله مار بوا شد. مار بوا طعمه خود را از سمت سر مورد حمله قرار داد، و سپس خودش را دو دور اطراف بدن میمون پیچید. اگرچه میمون ماده دیگری که در همان نزدیکی بود جیغی کشید و برای ترساندن بوا با دستان خود به سوی مار حمله کرد، اما بوا حتی ذره ای هم از جای خود تکان نخورد. در نهایت میمون دوم عقب نشست و از فاصله ای ایمن به تماشای سرنوشت هولناک رفیق خود نشست.
به گفته محققان، میمون احتمالا طی ۵ دقیقه مرده است. با این وجود، بوا چنبره خود را باز نکرد و ۱۵ دقیقه بعد در حالی که با دم خود از شاخه ای آویزان شده بود، خوردن میمون را شروع کرد. با منقبض و منبسط کردن ماهیچه های خود به مدت ۷۶ دقیقه، بوا به تدریج تمام طعمه خود را بلعید. سپس به همان نقطه ای بازگشت که از آنجا به میمون حمله کرده بود.
دو روز بعد، مار بوا مجددا روی همان درخت مشاهده شد؛ رفتاری معمول برای مارهای بوا که اغلب به مدت یک ماه در یک نقطه باقی می مانند. در مناطقی مانند آمازون که پوشش جنگل حالتی تکه تکه دارد، این استراتژی به طرز شگفت انگیزی موثر است؛ چرا که میمون ها تمایل دارند تا مسیرهای مشابهی را به دفعات استفاده کنند. با جنگل زدایی هر چه بیشتر آمازون توسط فعالیت های انسانی، احتمالا ما به طور ناخواسته عرصه های شکار تازه تری را برای بواهای شکارچی میمون ها ایجاد می کنیم.
منبع : سیمرغ