به گزارش خبرگزاری بالاسری به نقل از خانه ملت، حسین عبدلی اظهار داشت: سالمندی جمعیت یک اتفاق ناگهانی نیست که در زمان وقوع آن بتوان برایش تصمیم گرفت؛ این روند از سالها قبل آغاز شده و به همین دلیل باید از در روز جاری آثار آن بر نظام سلامت و خدمات اجتماعی را در برنامهریزیهای سرزمین لحاظ کنیم.
وی اضافه کرد: مهمترین تغییری که با افزایش جمعیت سالمندان رخ میدهد، تغییر الگوی نیازهای سلامت است. در جمعیت جوان، بخش قابل توجهی از خدمات سلامت حول درمان بیماریهای حاد میچرخد، با این حال با افزایش سالمندان، بیماریهای مزمن، ناتوانی، اختلالات حرکتی، مشکلات شناختی و نیاز به مراقبتهای طولانیمدت سهم بیشتری پیدا میکنند.
عبدلی پیگیری کرد: از این رو نمیتوان انتظار داشت بیمارستانها به تنهایی پاسخگوی نیازهای نسل سالمند باشند؛ بخشی از خدمات باید از بیمارستان به سطح جامعه، مراکز مراقبت روزانه، مراقبت در منزل و شبکههای توانبخشی منتقل شود.
مراقبت در منزل باید به یک خدمت رسمی تبدیل شود
وی با تاکید بر اهمیت توسعه مراقبت در منزل، اظهار کرد: یکی از چالشهای پیش رو این است که بسیاری از خانوادهها امکان مراقبت تماموقت از سالمند بیمار یا ناتوان را ندارند. اگر برای این مسئله سازوکار مشخصی طراحی نشود، بار مراقبت به شکل نامتوازن بر دوش اعضای خانواده قرار میگیرد و در بسیاری موارد زنان خانواده بیشترین فشار را تحمل خواهند کرد.
عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، تصریح کرد: باید مراقبت در منزل به عنوان یک خدمت واقعی در نظام سلامت تعریف شود و برای آن استاندارد، نیروی آموزشدیده، نظام نظارت و پوشش بیمهای در نظر گرفته شود؛ در غیر این صورت با رشد جمعیت سالمند، خانوادهها ناچار خواهند شد هزینههای سنگینی برای دریافت خدمات مراقبتی پرداخت کنند.
شهرها باید برای سالمندان مناسبسازی شوند
عبدلی با بیان اینکه سالمندی صرفا مسئله وزارت بهداشت نیست، اظهار کرد: حتی اگر بهترین خدمات درمانی را ایجاد کنیم با این حال محیط زندگی سالمندان مناسب نباشد، نمیتوان انتظار داشت کیفیت زندگی این گروه افزایش پیدا کند.
وی اضافه کرد: مناسبسازی معابر، حملونقل عمومی، ساختمانها، مراکز درمانی و فضاهای شهری باید از همهماکنون جدی گرفته شود. سالمندی که برای عبور از یک خیابان یا استفاده از حملونقل عمومی با مانع مواجه است، در معرض انزوا و کاهش مشارکت اجتماعی قرار میگیرد.
عبدلی پیگیری کرد: باید نگاه ما از «درمان سالمند بیمار» به «ایجاد محیطی برای سالمندی سالم و مستقل» تغییر کند؛ چرا که هر میزان استقلال سالمند افزایش یابد، هزینههای مراقبتی خانواده و نظام سلامت نیز کاهش پیدا خواهد کرد.
پیشگیری از ناتوانی، مهمتر از افزایش تخت بیمارستانی است
وی یادآور شد: سیاستگذاری در حوزه سالمندی نباید صرفا به افزایش تخت بیمارستانی یا توسعه مراکز نگهداری محدود شود بلکه باید از سالهای میانسالی برای سالمندی سالم برنامه داشت و عواملی مانند تغذیه، فعالیت بدنی، کنترل بیماریهای مزمن و سلامت روان را جدی گرفت.
عبدلی اضافه کرد: اگر بتوانیم سالهای سالم زندگی را افزایش دهیم، سالمند به جای اینکه صرفا دریافتکننده خدمات باشد، میتواند همچنان در خانواده و جامعه فعال بماند.
وی پیگیری کرد: سرزمین هنوز فرصت دارد که این زیرساختها را به تدریج ایجاد کند، با این حال این فرصت دائمی نیست. هرچه تصمیمگیری را به سالهای پیش رو موکول کنیم، هزینه اصلاحات بیشتر خواهد شد.
سالمندی جمعیت را نباید به عنوان یک بحران صرف دید
عبدلی تاکید کرد: سالمندی جمعیت را نباید به عنوان یک بحران صرف دید؛ بحران زمانی ایجاد میشود که سرزمین بدون آمادگی وارد این مرحله شود. اگر زیرساختها از در روز جاری اصلاح شوند، میتوان این تغییر جمعیتی را با کمترین فشار بر خانوادهها و نظام سلامت مدیریت کرد.