خبرگزاری بالاسری – گروه ورزشی؛ محمد بیرامی: کاروان ورزشی ایران با ۳۰۵ ورزشکار در ۳۸ رشته ورزشی به بازی‌های آسیایی ناگویا اعزام شد و در نهایت با ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز و ایستادن در رده ششم به کار خود پایان داد.
در میان رشته‌های ورزشی، رشته‌های رزمی نقش تأثیرگذاری در موفقیت کاروان ورزشی سرزمینمان داشتند. هشت رشته رزمی با ۵۵ ورزشکار موفق به کسب ۶ مدال طلا، ۸ نقره و ۳ برنز شدند.
رزمی ها دوره قبل ۴ مدال طلا کسب کرده بودند که در این دوره با ۶ طلا به کار خود پایان دادند. این ۶ طلا را حاصل تلاش ورزشکاران چهار رشته رزمی بود. سه رشته جودو، ورزش‌های رزمی ترکیبی یا همان (MMA) و جوجیتسو توفیقی در کسب مدال نداشتند و بوکس هم یک برنز گرفت.
موفق ترین ها
کاراته با ۲ طلا و ۳ نقره موفق‌ترین رشته رزمی ایران بود. تکواندو با ۲ طلا، یک نقره و یک برنز در رتبه بعدی ایستاد، ووشو با یک طلا و ۳ نقره و کوراش با یک طلا، یک نقره و یک برنز عملکرد خوبی در این دوره داشتند.
کاراته و جهش مدالی در سایه تدبیر
کاراته در این دوره از بازی‌ها عملکردی بهتر از دوره قبلی داشت. کسب ۲ طلا توسط مرتضی و محمود نعمتی و ۳ نقره توسط علی‌اصغر آسیابری، فاطمه‌زهرا سعیدآبادی و کاتای تیمی بانوان (فاطمه صادقی، زینب‌السادات حسینی و سپیده امینی)، این تیم را در ردیف رشته‌های موفق کاروان ورزشی سرزمینمان قرار داد.
کاراته ایران مسیر جدیدی را شروع کرده که با رفع برخی نقاط ضعف، به‌خصوص در برنامه‌ریزی و بهره بردن از تجربه موسپیدهای کاراته، می‌تواند به روزهای اوج پیشین بازگردد. تدبیر رهنما در اعزام کاتای تیم بانوان که با یک مدال نقره خوشرنگ همراه بود، از یک سو و ترکیب تجربه هروی و جوانی گنج‌زاده در کومیته مردان به‌خوبی جواب داد. با این حال در بخش بانوان شاید پگاه زنگنه نیاز به تقویت فنی در کنار خود داشته باشد.
البته در مورد کاراته، از دست رفتن یک طلای مسلم در بخش بانوان را نمی‌توان نادیده گرفت. آتوسا گلشادنژاد با طلای جهان و آسیا، یک کاراته‌کای شش‌دانگ در وزن ۶۱- کیلوگرم بود که مبارزه در یک وزن بالاتر، او را از کسب مدال دور کرد. تغییر وزن در ورزش حرفه‌ای مستلزم برنامه‌ریزی و حضور در چند تورنمنت برای آشنایی با شرایط وزنی و حریفان است.
تکواندو؛ بهتر از دوره قبل، با این حال…
تکواندو ایران که دوره قبل موفق به کسب مدال طلا نشده بود، در این دوره با ساغر مرادی برای اولین بار در تاریخ این بازی‌ها در بخش بانوان یک مدال طلا کسب کرد و آرین سلیمی هم نقره دوره قبل را به طلا تبدیل کرد تا با ۲ طلا، یک نقره و یک برنز به کار خود پایان دهد.
عملکرد این رشته المپیکی خوب و در مجموع موفق بود، ولی نباید از کنار حذف ۶ تکواندوکار به‌سادگی گذشت. در بخش پومسه نیاز به تفکری جدید و مسیری تازه به‌خوبی احساس می‌شود.
در بخش بانوان می‌بایست روند برگزاری مسابقات انتخابی تغییر کرده و با کنار گذاشتن سلیقه، شفافیت به انتخاب‌ها تزریق کرد که اگر این‌طور بود، بدون شک می‌شد عملکرد بهتری داشت. کسب مدال طلای تاریخی ساغر مرادی قابل تقدیر است، ولی نتایج بهتر با انتخاب‌های صحیح‌تر دور از دسترس نبود.
ووشو و سد بزرگی به نام چین
ووشوکاران در این دوره یک طلا و یک نقره نسبت به دوره قبل کمتر کسب کردند. مشکل اصلی این رشته همچنان چینی‌ها هستند. در تالو که تقریباً حرفی برای اظهار کردن نداشتیم و هیچ مدالی هم کسب نشد، در کنار چین، سرزمینهای شرق آسیا گوی سبقت را ربوده‌اند.
در ساندا هم هر جا که نمایندگان سرزمینمان به چینی‌ها برخورد کردند، بازنده از میدان مبارزه خارج شدند. کسب یک طلا و ۳ نقره در این بخش عملکرد خوبی است ولی باید به ضعف‌ها و کاستی‌ها جدی‌تر توجه کرد.
فدراسیون ووشو باید برنامه‌ریزی بهتری برای رقابت‌های آتی داشته باشد، چرا که با ادامه این روند، دوره بعد همین چند مدال هم از دست می‌رود.
انجمن کوراش؛ از آرزو تا واقعیت
تعداد نفرات اعزامی کوراش به این دوره از بازی‌ها نسبت به دوره قبل کاهش چشمگیری داشت. با این وجود، کسب یک طلا، یک نقره و یک برنز قابل‌توجه است. در واقع کوراشی‌ها که به‌صورت انجمن اداره می‌شوند، سهم خود را در سبد طلایی کاروان ورزش سرزمین حفظ کرده‌اند.
کوراش قابلیت‌های بالایی دارد و می‌بایست از سوی مقامات ورزش سرزمین بیشتر مورد توجه قرار گیرد. انتظار تشکیل یک فدراسیون به نام کوراش، انتظار بالایی نیست، چرا که این رشته ورزشی برای ادامه کار نیازمند تشکیلاتی مستقل با بودجه‌ای خاص، مطابق با برنامه‌ها و دریافت امکانات لازم است.
بوکس و آغاز حرکتی جدید
رشته بوکس در این دوره از بازی‌ها موفق به کسب یک مدال برنز شد. بعد از کسب مدال‌های قاره‌ای و جهانی در یک سال اخیر، این مدال که پس از چند دوره به دست آمد، بیانگر خروج بوکس از بن‌بست حواشی و آغاز حرکتی امیدوارکننده به سوی پیش رو است. روح‌الله حسینی سازماندهی خوبی در فدراسیون داشته که می‌بایست برخی مشکلات را برای ایجاد آرامش در تیم ملی از بین ببرد.
رشته‌هایی که با دست خالی برگشتند
در میان رشته‌های رزمی، جوجیتسو، جودو و MMA توفیقی در کسب مدال نداشتند. جوجیتسو و رشته‌های ترکیبی به‌صورت مستقل و انجمنی اداره می‌شوند و همین موضوع باعث بروز حواشی و مشکلات متعددی شده است. وزارت ورزش می‌بایست به این موضوع ورود کرده و بررسی کند این دست رشته‌ها با وجود دریافت بودجه، همچنان روی نوار ناکامی گام برمی‌دارند.
با این حال جودو که پس از چند سال تعلیق دوره جدید فعالیتش را شروع کرده از این رویداد بزرگ دست خالی برگشت. سه عنوان پنجمی شاید با کمی خوش شانسی و قضاوت عادلانه داوران به سه برنز تبدیل می شد با این حال در کنار جوانگرایی که در این رشته صورت گرفته است باید فدراسیون هم دلایل این بی مدال بودن را بررسی کند که چرا با وجود در اختیار داشتن چند ملی پوش باتجربه نتوانست به مدال برسد.